Discussie

In deze blogpost evalueren we op het scriptieproces dat we in de afgelopen maanden hebben doorlopen en formuleren we conclusies die anderen in de toekomst kunnen helpen om verder te gaan op de (vernieuwende) weg die we hebben bewandeld. We bespreken drie belangrijke aspecten van ons scriptieproces (het samenwerken, het werken op/via een website en het aan willen gaan van co-creatie) en we geven elk een korte, persoonlijke reflectie op het proces.Reflectie


Samenwerken
Het samen afstuderen heeft in ons geval zeer goed uitgepakt. Belangrijk is om te ontdekken of je een klik hebt, voordat je een intens project als het schrijven van een afstudeerscriptie goed aanpakt. In de tijd dat Hans van Driel dit afstudeeronderwerp aan ons presenteerde, kregen wij eerst de mogelijkheid om elkaar te leren kennen en te besluiten of we dit ook daadwerkelijk samen wilden gaan doen.

Samen afstuderen gaf ons een impuls om altijd hard te werken. Omdat we elkaar niet wilden laten zitten en teleurstellen werd er van beide kanten gedurende het hele proces hard gewerkt. Het was een constante manier om te checken wie wat deed en om te zorgen dat we allebei ongeveer evenveel deden. We waren beiden continu op de hoogte van elkaars vorderingen en inhoudelijk werk, waardoor we allebei goed overzicht hadden van het proces en wat er nog moest gebeuren. Daarnaast was er onderling veel vertrouwen dat de ander zijn/haar taken zou uitvoeren en hier ook zijn/haar best op zou doen.

Het grootste voordeel van samen afstuderen ligt in de mogelijkheid om snel te kunnen schakelen. Door technische hulpmiddelen is contact met elkaar snel gelegd. Wanneer een van de twee vastliep werd dit direct gecommuniceerd en konden we elkaar helpen om verder te komen. Zo werden taken als een organisch proces steeds opnieuw verdeeld, zonder vast te zitten aan vooraf bedachte plannen. Het samen werken heeft ons geholpen om sneller beslissingen te maken en samen (ook met begeleider Hans van Driel) hardop te denken over de volgende stappen.

In ons geval is de samenwerking heel goed verlopen. Een probleem binnen samenwerking kan zijn (in ons geval was dit niet aan de orde) dat het niet overzichtelijk is of elk van de studenten wel een gelijk aandeel levert. Dit kan voorkomen worden door heldere kaders te scheppen (in ons geval richtte Pieter zich op de interne bedrijfscultuur en Marèns zich op de externe communicatie).


Website
Afstuderen met een website is heel anders dan werken aan een worddocument. Wij hebben natuurlijk geen inzicht in die vorm van afstuderen op academisch niveau, maar via Hans van Driel hebben wij wel wat verhalen gehoord. We hebben na moeten denken over de structuur van de website: hoe houden we het naast leesbaar ook gebruiksvriendelijk? Daarnaast is alles wat je aan je scriptie schrijft, meteen toegankelijk voor de hele wereld om te lezen.

Mensen hadden de mogelijkheid om zich te abonneren op onze website. Hierdoor kregen ze meteen een e-mail op het moment dat wij een blogpost hadden geplaatst op de site. Mensen zien meteen als wij iets plaatsen, maar mensen merken dus ook als wij een tijdje niets plaatsen. Dit heeft soms voor een bepaalde ‘prestatiedruk’ gezorgd wat de kwaliteit niet altijd ten goede kwam. Omdat op de site stond wat onze planning was, hadden wij in het begin het gevoel om ons hier koste wat kost aan te houden, ook al was het kwalitatief nog niet goed (genoeg). Daarnaast leverde de snelheid van het posten in ons geval veel spelling- en grammaticale fouten op in de teksten.

Het was ook belangrijk om na te denken over hoe we ons publiek door de site willen leiden. Het is voor een nieuwe bezoeker een hele opgave om door de website te bladeren om tot de kern van ons verhaal te komen. Daarom hebben we paden bedacht voor verschillende doelgroepen. We geven een voorzet om door de meest relevante content te bladeren, maar behouden daarnaast de mogelijkheid voor iemand om vrij door onze site te bladeren.

De lengte van de posts zelf zijn anders dan in een worddocument. Webteksten zijn niet fijn om te lezen als ze erg lang zijn, daardoor is het voor ons als studenten een zeer goede oefening om sneller tot de kern te komen in een tekst. Ook het dubbel plaatsen van informatie is vaak voorgekomen. Het ontdubbelen van informatie kan opgelost worden door enerzijds goed te linken naar informatie en anderzijds door zorgvuldig te zijn op oude blogs die niet meer relevant zijn en verwijderd kunnen worden. Het maken van een website is zeer flexibel, maar de uitdaging is om het geen rommeltje te laten worden. Het is belangrijk om telkens weer als een buitenstaander naar je website te kijken: is het duidelijk? Is het relevant?

Voordeel van het afstuderen met een website is dat het een mooi uithangbord is voor je toekomst. Het is een scriptie die altijd en overal toegankelijk is en ook nog eens vernieuwend is. Na het afstuderen kunnen wij hier aan doorwerken en altijd relevant blijven houden voor bedrijven in de culturele sector.


Co-creatie
Kernwaarden van 3.0 werken en denken zoals co-creatie, democratie en transparantie wilden we niet alleen verkondigen, maar ook zelf toepassen in het kader van ‘practice what you preach’. Vanaf het begin is het ons doel geweest om samen met geïnteresseerde ondernemers en culturele instellingen onze scriptie te schrijven.

De vraag die hierbij meteen naar boven kwam was: hoe blijft duidelijk wat door ons (studenten) is geschreven en wat door anderen is bijgedragen? Aangezien dit onze masterscriptie is moet het (voor ons en voor de universiteit) overzichtelijk blijven wie wat heeft toegevoegd/geschreven. We hebben er voor gekozen om feedback op de inhoud van onze scriptie als reactie op de site te laten plaatsen, zodat helder is wat onze input is en wat de input van derden is. Dit zorgt er wel voor dat wij in ons proces nauwelijks de stap hebben kunnen maken naar ‘co-creatie’ en zijn blijven steken op ‘interactie’. Derden konden niet daadwerkelijk meeschrijven aan onze scriptie, maar konden ideeën leveren voor input waarbij wij de keuze hielden om er wel of niet mee aan de slag te gaan.

Op verschillende punten hebben we geprobeerd om via onze website en sociale media feedback te verzamelen.  Hoewel veel mensen positief reageerden op ons onderwerp en onze manier van aanpak, liepen we hierin tegen een paar problemen aan. Allereerst stelden we een té algemene vraag aan een té algemeen publiek. We stelden ons hele netwerk de vraag om onze website te bekijken en te reageren. Hierop kwamen nauwelijks reacties en de reacties die we kregen waren weinig inhoudelijk. We hebben er voor gekozen om mensen persoonlijk uit te nodigen om feedback te geven op een concrete vraag (bijvoorbeeld: zou je vanuit jouw organisatie willen kijken naar onze interne aanbevelingen en kun je aangeven wat wel en niet zou werken binnen jouw organisatie). Op deze concrete vraag kregen we meer en inhoudelijkere feedback.

Een tweede probleem waar we tegen aan liepen in het verzamelen van feedback was de relevantie voor degene die feedback geeft. Hoewel het wellicht interessant is om ons proces te lezen en volgen, is er voor degene die feedback geeft weinig te halen. Dit maakt de drempel groot (soms te groot) om inhoudelijk goed naar ons werk te kijken en hierop te reageren.

Hoewel we iedere keer erg blij waren met de ontvangen feedback (positief of negatief: we konden er altijd mee vooruit), zijn we vaak vergeten om de gever van de feedback te bedanken voor zijn/haar bijdrage. Om écht betrokkenheid te creëren is het heel belangrijk om ook aandacht te besteden aan relatiemanagement. Dit is er bij ons, zeker in de eerste maanden, bij in geschoten. We merkten dat dit het lastig maakte om mensen blijvend te betrekken bij ons proces. Een persoonlijke benadering is niet alleen van belang vóórdat je om feedback vraagt, maar zeker ook daarna.


Persoonlijke reflectie – Pieter
Van ons twee was ik altijd de meer 3.0 ‘fan’. Dat ben ik nog steeds, maar het verrassende is dat ik door het uitvoeren van dit onderzoek juist heb geleerd dat 3.0 niet de gouden oplossing is voor de culturele sector. Als alles open wordt gegooid, kan het resulteren in een verslappende massa als je alle beslissingen aan de democratie over laat. Ik heb ook tot halverwege het onderzoeksproces gezocht naar een gouden oplossing voor bedrijven. Maar dat was niet het doel, we hebben juist een beschrijving gemaakt van de situatie op dit moment. De aanbevelingen die we hebben geschreven zijn voor culturele instellingen een inzicht in de opties die zij hebben. Of het iets voor de culturele instelling is die het leest, is niet aan mij. Maar ik kan wel helpen keuzes te maken.

Het afstuderen is hard gegaan. We hebben naast het afronden van colleges onze opzet en theoretisch kader geschreven en zijn daarna begonnen aan onze eindsprint van interviews, transcripten, analyses en aanbevelingen. Het was zo leuk om te doen, dat wij bang werden dat de horror nog moest komen, maar wij zijn het levende bewijs dat afstuderen oprecht erg leuk en leerzaam kan zijn. 3.0 is een onderwerp in ontwikkeling en ik ben er nog lang niet klaar mee!

Ook neem ik hier de ruimte om Marèns en Hans te bedanken voor het plezier en de leerzame tijd. Ik weet het, ik moet soms wat meer loslaten en jullie hebben me daar veel bij geholpen.


Persoonlijke reflectie- Marèns
De afgelopen maanden heb ik met veel plezier aan onze scriptie gewerkt. Drie aspecten speelden daarin een grote rol: een heel interessant onderwerp, een uitdagende en vernieuwende vorm en fijne samenwerking met Pieter en begeleider Hans van Driel.

In een persoonlijke blog heb ik eerder beschreven dat ik in de afgelopen jaren een ontwikkeling heb doorgemaakt van heel 1.0 naar iets meer 3.0. Juist omdat ik me enerzijds zo kan herkennen in een drang naar controle en duidelijkheid en anderzijds zie wat de positieve effecten kunnen zijn van ‘3.0 werken’ spreekt dit onderwerp me (nog steeds) heel erg aan.

De vernieuwde manier van werken was een uitdaging die ik een paar jaar geleden niet was aangegaan. Het heeft ons als studenten kwetsbaar gemaakt maar het heeft ook ons project relevanter gemaakt. Ik ben van mening dat ik van culturele instellingen niet hetgeen kan verwachten wat ik zelf niet aan durf (transparantie, openheid). Het werken via de website heeft mij zeker geholpen om dichterbij de ‘praktijk’ van 3.0 werken te blijven.

Ik vraag mezelf regelmatig af hoe ver ik met mijn scriptie zou zijn als ik het alleen had moeten doen. Feit is dat ik dan niet zo ver was als dat we nu zijn. Het samenwerken met Pieter en Hans heeft een enorm positieve uitwerking gehad op mijn scriptieproces en heeft er voor gezorgd dat ik al die maanden zin had om hard door te werken.


En toen…
In dit onderzoek hebben we verkennend onderzoek gedaan naar de mogelijkheden van vernieuwend ondernemen voor culturele instellingen. Het brede karakter van ons onderzoek geeft ruimte om in de toekomst binnen dit onderwerp gerichter vervolgonderzoek te doen. Enkele ideeën voor vervolgonderzoek zijn:

  • Het vernieuwend ondernemen kan voor één bedrijf worden uitgewerkt en toegepast. Door op één organisatie gericht te zijn (in plaats van de culturele sector in het algemeen) kan gericht gekeken worden wat wel en niet kan werken en wat voor deze specifieke organisatie goede en concrete stappen richting vernieuwing kunnen zijn.
  • In ons onderzoek hebben we geen onderscheid gemaakt in grote of kleine organisaties en organisaties die wel of niet afhankelijk zijn van overheidssubsidie. Een vervolgonderzoek kan zich richten op de verschillende mogelijkheden van vernieuwend ondernemen voor grote/kleine organisaties of organisaties die wel/niet afhankelijk zijn van overheidssubsidie.
  • In ons onderzoek kwamen we organisaties tegen die in interactie met de klant/doelgroep technische hulpmiddelen inzetten om de efficiëntie te vergroten en organisaties die zo min mogelijk technische hulpmiddelen inzetten in interactie met de klant om het persoonlijk contact te behouden. Een vervolgonderzoek kan zich richten op het verschil in de beleving en het effect van interactie met en zonder de inzet van technische hulpmiddelen.
  • Uit ons onderzoek blijkt dat veranderingen binnen organisaties moeten worden gesteund en gestimuleerd door de directie (de kern) van een bedrijf. Een vervolgonderzoek kan zich richten op veranderingsbereidheid van directies van een bedrijf: waarom zijn directies vaak niet of nauwelijks bereid tot verandering en welke factoren kunnen hier invloed op uitoefenen?

 

Eindknop

Advertenties

Bijeenkomst 15 mei + afronding scriptie

Op donderdag 15 mei hebben we weer een gesprek gehad met onze begeleider, Hans van Driel. Ongeveer eens per maand zien we elkaar om de voortgang te bespreken en om samen na te denken over wat goede vervolgstappen zijn in ons project en proces. De bijeenkomsten zijn voor mij en Pieter altijd heel verhelderend en inspirerend: we gaan vrolijk en vol ideeën weer weg.

We naderen het einde van ons scriptie-proces en in het gesprek van 15 mei hebben we ons gericht op de afronding van de scriptie. We hebben al veel online staan en de komende (en laatste) weken richten we ons ook niet meer zozeer op de omvang, maar op de inhoud van de scriptie en website. We willen de inhoud duidelijker formuleren, taaltechnisch verbeteren en zorgen dat de lezer met gemak en plezier ons project kan volgen. In het gesprek van 15 mei hebben we van Hans tips gekregen voor verbeteringen, maar als je nog meer tips hebt zijn deze natuurlijk meer dan welkom! (Via een reactie op deze website of in een mail naar cultuurmanagement3.0@gmail.com). Daarnaast schrijven we gericht mensen aan die werkzaam zijn bij culturele instellingen met de vraag of ze willen kijken naar de aanbevelingen die wij doen betreffende vernieuwend werken. We hopen dat zij vanuit hun achtergrond en organisatie willen kijken of onze aanbevelingen aan zouden kunnen slaan. Deze feedback gaan we na volgende week verwerken.

Een van de dingen waar we in ons project veel mee te maken hebben is het verschil in schrijfstijl dat Pieter en ik hanteren. Dit is heel logisch aangezien we allebei ook anders praten en denken, maar het kan voor de lezer wellicht storend zijn. We hebben er voor gekozen om veel dingen onder onze eigen naam te plaatsen, dingen die door Pieter zijn geschreven worden gepubliceerd door ‘pieterdonkers’ en werken van mijn hand worden gepubliceerd door ‘mmdejong90’. Er zijn ook dingen die we echt samen hebben geschreven en deze worden gepubliceerd door het gezamenlijke account: ‘cultuurmanagement3punt0’. We proberen het verschil in schrijfstijl te beperken door elkaars stukken kritisch te lezen en eventueel te verbeteren, maar echt voorkomen kunnen we het niet.

De blogs die in de afgelopen weken zijn verschenen (de best practices, de beschrijving van de 7I’s) zijn inmiddels verbeterd naar aanleiding van feedback van Hans. Concrete veranderingen zijn de bullitpoints aan het einde van elk portret en de leesbaarheid van de blogs door het gebruik van meer witregels en tussenkopjes.

Ook hebben we in het gesprek het einde van onze scriptie besproken. Zoals gezegd komt het einde in zicht: op 15 juni willen we de definitieve versie van de scriptie online zetten (ja, online! We leveren niets in op papier!) en op 26 juni zullen we onze scriptie presenteren en verdedigen. Dit zal plaatsvinden op de Universiteit van Tilburg (precieze locatie nog onbekend) van 15.00 uur tot 17.00 uur. Als je hier graag bij wilt zijn, voel je vrij! Laat een reactie achter of mail ons, dan laten wij je de precieze locatie weten.

Ik verbaas me er over dat we al een half jaar bezig zijn met dit project (eind oktober hadden we het eerste gesprek met z’n drieën) en dat ik er dagelijks nog met zoveel plezier aan werk. Altijd heb ik gedacht dat de scriptieperiode een vreselijke tijd zou zijn, waarbij je na een paar maanden scheldend achter de computer je weer door een dag probeert te werken. In ons geval is niets minder waar. Een heel interessant onderwerp, een fijne en inspirerende begeleider en een heel gezellige en motiverende ‘scriptiebuddy’ zorgen ervoor dat dit de leukste periode is in mijn zesjarige studietijd. Hans en Pieter, bedankt!

Ehm… sorry hè

Allereerst excuses! Ik schrijf deze blog naar aanleiding van het gesprek met onze begeleider Hans van Driel dat we deze week hebben gehad. Zoals jullie (en wijzelf ook hoor) weten, studeren wij af door middel van deze website. We werken veel en hard aan ons onderzoek. We reizen momenteel door het hele land om zeer interessante voorbeelden van vernieuwend ondernemen te onderzoeken en met eigen ogen zien.

Het is dan wel handig als we iets laten weten op deze site, want dat is er de laatste tijd een beetje bij ingeschoten.

Daar is hij namelijk voor bedoeld! Jullie, onze lezer op de hoogte houden. En ook, reageren op alle goede op- en aanmerkingen die jullie hebben. Ik beloof plechtig het vanaf nu te doen! Want het helpt ons zeker verder.

Zoals gezegd zijn we bedrijven aan het onderzoeken. Voor mij een zeer interessant proces, omdat het toch altijd anders gaat zoals in de boeken beschreven staat. Door het schrijven van ons theoretisch kader weten wij wat de theorie zegt over de voorbeelden die wij onderzoeken. Maar als we er eenmaal zijn, is een antwoord dat steeds terug lijkt te keren:

Tja, we doen het gewoon en als het blijkt te werken gaan we er mee door…

We leren en zien erg veel. Wat nu volgt is het in een rap tempo transcriberen van deshare gesprekken en die data analyseren. Ik kan momenteel steeds moeilijker wachten om alles te gaan delen. Het is leuk onderzoeken, maar ik deel het liefst alles wat ik leer. Zo heeft iemand anders gelukkig ook wat aan al die jaren dat ik studeer – en daar doe ik het voor!

Tot de volgende!

Pieter

Wat hoor ik daar? …Toekomstmuziek!

Vandaag ben ik naar het jaarlijkse symposium van studentenvereniging FLOW, genaamd Van Stad tot Smart City geweest. Ik werk zelf als student-assistent voor Academic Forum, de afdeling van Tilburg University die verschillende programma’s organiseert (en mede mogelijk maakt) op verschillende gebieden. Hiervoor maak ik korte filmpjes ter ‘na-bereiding’ van de evenementen. Maar dat terzijde.

Het symposium was in mijn ogen een mooie verdieping op ons theoretisch kader. We hebben vastgesteld dat we in een digitale cultuur zijn beland. Maar welke vormen neemt dit vandaag de dag aan?

Dit filmpje is een conceptvideo van de iWatch, een horloge waar, zoals je ziet, vanalles mee kan. Het zijn gadgets die we op ons lijf gaan dragen en beweren revolutionaire veranderingen teweeg te brengen. Maar vandaag heb ik tijdens de presentatie van universitair docent Imar de Vries geleerd dat ik erg in de mythe geloof die technologie om zich heen heeft hangen. Er worden gouden bergen beloofd, maar wat doen we er uiteindelijk mee?

De volgende spreker was Martijn de Waal over ‘de stad als interface’. Hij beschrijft ontwikkelingen die technologieën als het ware ‘op de stad leggen’ zoals vele apps die verschijnen en de stad op allerlei verschillende manieren toegankelijker maken, speciaal op jouw behoeftes aangepast. Zo gaf hij een voorbeeld van een app die in contact staat met de camera’s bij een club, die op zijn beurt weer registreert hoeveel mannen en vrouwen van welke leeftijd binnen zijn. Er worden in razend tempo van deze apps ontwikkeld waarmee jij, met je smartphone, als het ware alle voorzieningen die een stad heeft te bieden kan filteren op relevantie voor jou. Hoe goed is het eten in het restaurant dat recht voor je staat, zijn er in de flat die je ziet nog mensen die ruimtes beschikbaar stellen op verhuur-site Airbnb?

De derde spreker was Daphne Horn, die ik toevallig al eens had gezien in deze Tegenlicht-documentaire. Zij is dé ‘Google Glass Explorer’ van Nederland en zij had Glass ook

Daphne Horn met Google Glass

Daphne Horn met Google Glass

daadwerkelijk op. Zij vertelde over haar ervaringen nu zij Glass tien maanden draagt. Ik vroeg haar ook over haar eigen opvatting over privacy. Met Glass, dat continu in contact staat met Google, moet je toch nadenken over hoeveel jij over jezelf prijsgeeft aan dat oh-zo-machtige bedrijf. Glass weet namelijk altijd waar je bent, hoe je beweegt en nu dus: wat jij letterlijk ziet. Zij laat Glass daarom ook zeer bewust buiten de slaapkamer en hij gaat af als ze een toilet binnengaat of aan tafel zit met haar lief. Zo klinkt het dus alsof we ons langzaam aanpassen aan gadgets, in plaats van andersom.


 

Ik schrijf deze blog vanuit mijn interesse voor nieuwe ontwikkelingen. Deze drie sprekers hebben technologische ontwikkelingen, waarbij privacy kleiner wordt en transparantie groter, vanuit verschillende perspectieven bekeken: de belofte die technologie doet, de stad aanpassen op persoonlijke voorkeuren en het bekijken van de samenleving waarbij je een gadget op je draagt die een extra laag op je perceptie van je omgeving legt.

Wij zijn in onze thesis bezig met onderwerpen als transparantie en minder top-down organisatie, waarbij input van mensen in de hun (werk) omgeving ook steeds groter wordt. Het was voor mij wederom een les dat alle vooruitgang altijd met een academische blik bekeken moet worden, zeker door ons als masterstudenten. Alle ontwikkelingen die wij uitwerken hebben een impact op personen, werknemers en werkgevers. Het is belangrijk dat we niet vergeten om mogelijke gevolgen van ontwikkelingen in kaart te brengen.

Zijn we er klaar voor?

Al struikelend richting 3.0

Wat is er gebeurd? Als je mij kent of leert kennen merk je al snel dat mijn controledrang immens is en ik nieuwe dingen maar wat spannend vind. Hoe komt het dan dat ik, controlfreak en kleine angsthaas, afstudeer op iets wat totaal vernieuwend is en waarbij alle controle wordt losgelaten? Ik neem je mee door de afgelopen anderhalf jaar.

Anderhalf jaar geleden zat ik in een collegezaal te luisteren naar Hans van Driel. Hij vertelde ons over de veranderingen in onze samenleving en waar we – volgens hem – naar toe op weg zijn: samenleven 3.0. Samenleven 3.0 kenmerkt zich door meer transparantie, het loslaten van controle en meer verantwoordelijkheid bij de mensen (lees: studenten/consumenten/werknemers). Mijn haren gingen recht overeind staan. Dit kan toch niet? Waar is mijn zo geliefde duidelijkheid, hoe kan dit academisch verantwoord zijn en wat blijft er dan nog over voor de docent? Ik heb de verantwoordelijkheid niet genomen en heb de cursus met een magere voldoende afgesloten. Waar ik normaal allang tevreden zou zijn, merkte ik nu dat ik een beetje teleurgesteld was. Niet in de docent of in de cursus, maar in mezelf. Want de verantwoordelijkheid voor mijn leerproces lag in mijn eigen handen en ik heb het minimaal benut. Ik had veel meer kunnen leren maar had gekozen voor het makkelijke. Dom dom dom.

Een mooi voorbeeld...

Een mooi voorbeeld…

Nieuwe ronde, nieuwe kansen in de tweede periode bij de cursus ‘Mediawijsheid’.  Ik kwam er steeds meer achter dat mijn probleem met deze nieuwe vorm van onderwijs en samenleven niet ligt in het feit dat het niet goed zou zijn (ik begon zelfs te geloven dat dit leerproces effectiever was dan het oude leerproces), maar het probleem ligt bij mij en mijn angst voor het nieuwe en onbekende en het loslaten van controle. Hiervan bewust kon ik aan de slag, angsten zijn er immers om te overwinnen. Samen met een projectgroep heb ik voor MU de eerste editie van het evenement Open School georganiseerd (zie hier het videoverslag van de dag!) en ik zag de visie van Hans van Driel werkelijkheid worden en ik genoot. Ik citeer uit een blog van vorig jaar: ‘Tijdens de dag zelf hebben onzekere gedachten vanaf moment één plaatsgemaakt voor enthousiaste en enorm positieve gedachten. Dolgelukkig was ik, de hele dag. Allereerst waren er mensen. Er waren mensen die zich inzetten. Er waren mensen die dolgraag wilden leren en zich daar zelf verantwoordelijk voor voelden. Er was inspiratie, motivatie, enthousiasme. En er was lekkere koffie en zonneschijn – ook mooi meegenomen. Hoewel ik zelf vanwege organisatorische bezigheden me weinig heb beziggehouden met het programma, heb ik toch heel veel geleerd. Gewoon door te kijken en me te verwonderen over hoe veel mensen kunnen leren als ze het zelf en met elkaar doen. Veel van de workshops, praatjes en brainstormsessies die werden gehouden waren niet tot in de puntjes uitgewerkt, zoals ik gewend ben vanuit onderwijs 1.0, maar toch waren ze zó effectief en leerzaam. Ik zag de visie die docent Hans van Driel ons in de college’s heeft laten zien werkelijkheid worden, en het zag er heel goed uit. Als dit is wat leren 3.0 is, dan ben ik een groot voorstander!

Nu sta ik hier. Midden in een ‘3.0’-project. Omdat ik geloof dat meer participatie kan leiden tot een meer ultieme leerervaring en omdat ik mensen die ervaring gun. Ik gun het culturele instellingen dat de bezoekers de inhoud ten volle meemaken en dat de inhoud beter aansluit op leervragen door samenwerking tussen instellingen en consumenten.
Het zal geen pats-boem-omslag worden naar 3.0. Ik kan bij mezelf niet ineens die omslag maken (ik kijk Pieter en Hans nog regelmatig met grote, bange ogen aan) en ik verwacht dat ook niet van culturele instellingen. Stapje voor stapje leren om de 3.0 mentaliteit steeds meer toe te passen, in mijn leven en in het culturele klimaat. Dat ga ik de komende maanden doen en ik hoop dat culturele instellingen in Nederland mee-leren!

Gesprek Vivian van Gaal – MU Eindhoven

Vivian

Vivian van Gaal

Op 5 maart zijn we naar de MU locatie op Strijp-S gegaan voor een afspraak met Vivian van Gaal. Vivian werkt bij MU en houdt zich bezig met ‘Education and Public Participation’. Afgelopen jaar hebben we Vivian leren kennen tijdens de cursus ‘Mediawijsheid’ en hebben we samen het  Open School evenement georganiseerd. Als oriëntantie op het onderzoek naar 3.0 en hoe dit van waarde kan zijn voor culturele instellingen, zijn we het gesprek aangegaan met Vivian over haar ervaringen/ideëen over 3.0 en of/hoe dit terug te zien is bij MU.

Gedurende het gesprek werden we weer flink aan het denken gezet en dat is goed ook. Vivian gaf aan dat het ‘3.0’ werken erg dubbel kan zijn. Enerzijds is het inspirerend en heel erg interessant om zo aan de slag te gaan, anderzijds is het soms ook zo heerlijk om duidelijkheid te hebben en te weten wat er gaat gebeuren. Ook wat betreft publieksparticipatie zit er een spanning. Vivian heeft een paar mooie voorbeelden genoemd van projecten waarbij het publiek actief betrokken wordt, onder andere het project Disaster Playground (nu te zien bij MU Strijp-S) en Play&Learn (een interactieve website die in aanbouw is, een speel- en leeromgeving waar mensen zelf aan de slag kunnen). Maar het publiek helemaal laten bepalen wat er te zien is, is bij MU is niet aan de orde en is volgens Vivian ook niet de bedoeling. Mensen komen naar MU om ‘het neusje van de zalm’ wat betreft kunst te ervaren en als de inhoud van MU door iedereen bepaalt kan worden, is de kans groot dat er iets half-lauws komt. Dat is niet de bedoeling en Vivian vindt het ook een heel goede zaak dat, wat dat betreft, de besluitvorming op een ‘1.0’ manier plaatsvindt.

Mediawijsheid groep ik (Marèns) ben de tweede van links!

Mediawijsheid groep ik (Marèns) ben de tweede van links!

Er is wel veel interactie tussen MU en kunstenaars en MU en andere culturele instellingen, op dat vlak gaat MU de ‘3.0-richting’ van cocreatie en democratie zeker op.

MU is een organisatie die uitprobeert en al doende zijn weg vindt door alle veranderingen heen. Geen theoretische modelen opstellen die in de praktijk niet blijken te werken, maar proberen, fouten maken en mooie, nieuwe dingen ontdekken. Een vrijheid die culturele instellingen zich volgens Vivian kunnen permitteren omdat zij nog subsidies krijgen.
We zijn nog druk bezig met het analyseren van het gesprek en het uitvogelen wat de opgedane kennis bijdraagt aan ons onderzoek. Wat vast staat is dat ook wij de komende tijd gaan uitproberen, fouten maken en hopelijk met iets moois komen. En dat gaat geen theoretisch model worden dat in de praktijk niet werkt, maar handvatten voor culturele organisaties om kleine stapjes richting 3.0 te maken. 

Bezint eer ge… eh… al lekker bezig bent!

Graag geven wij ons afstudeertraject ook een persoonlijk tintje. Dus onder het kopje reflectie schrijven wij, wanneer we iets te vertellen hebben, over onze persoonlijke ervaringen tijdens dit afstudeertraject.

IMG_0728

 

En ik (Pieter) maak het begin! We zijn nu goed op weg met het opstellen van de website en het schrijven van ons theoretisch kader & beantwoorden van de deelvragen. Tussen de colleges en het schrijven van papers door steken we zoveel mogelijk tijd in het denken over 3.0 en hoe we het gaan aanpakken. Ik vlieg dus van het denken over de representatie van de gruwelen in Auschwitz naar de vorming van Europa en van de rol van God in Openbaring naar een 3.0 bedrijfsstructuur bij een bedrijf in Brazilië. Leuk een brede opleiding, maar focus op één onderwerp? Ho maar! Ik probeer natuurlijk zoveel mogelijk van het onderwerp van deze thesis in andere vakken te stoppen, maar geniet ook zeker van de uitstapjes die ik nu nog kan maken.

Ik leer veel en vind het allemaal erg interessant. Ook over het afstuderen zelf, want laatst liep ik een beetje vast. Ik heb besloten ieder punt van stilstand (of demotivatie?) te zien als een moment waarop ik sterk over het project moet gaan nadenken. Waarom heb ik dit gevoel en hoe kan ik er iets aan doen? We hebben deze keer nét iets te lang gewacht op de afspraak met onze begeleider, want die bood gelukkig uitkomst. We gaan het iets anders aanpakken én met een theorie die ons is bijgebracht tijdens de studie. Ik houd nog even voor me welke dat is, want wanneer ik het vertel wil ik het wel goed uitgewerkt hebben.

Dat was het voor nu!

Marèns, nu ben jij aan de beurt!